معرفی
اطلاعات بیشتر
جمعسپاری اصطلاحی است که در سال ۲۰۰۶ برای توصیف روشی ابداع شد که در آن بخش تجاری شروع به برونسپاری مشکلات یا وظایف خود به عموم مردم کرد. این کار از طریق فراخوانی آزاد برای ارائه راهحلها و با استفاده از اینترنت یا رسانههای اجتماعی انجام میشد. جمعسپاری در واقع از خرد و ایدههای جمعی بسیاری از افراد به جای تکیه بر تعداد محدودی از متخصصان استفاده میکند تا ایدههای جدید یا راهحلهای نوآورانه برای مشکلات ارائه دهد.
دولتهای محلی در ایالات متحده اولین بار در سال ۱۹۸۹ استراتژیهای ابتدایی جمعسپاری را آزمایش کردند. اما در سالهای اخیر، دولتهای محلی، ایالتی و فدرال به طور فزایندهای از جمعسپاری استفاده کردهاند تا مشارکت شهروندان را در حل مشکلات، تعیین اولویتها و تصمیمگیریها افزایش دهند. این روش به عنوان بخشی از یک حرکت بزرگتر به سوی مشارکت بیشتر شهروندان در حکمرانی دموکراتیک، بسیار نویدبخش است.
با این حال، جمعسپاری در بخش دولتی با چالشهای مهمی نیز روبرو است، بهویژه در حوزه مسائل حقوقی و اخلاقی. برای اینکه جمعسپاری بتواند با موفقیت در بخش دولتی به کار گرفته شود، این چالشها باید به دقت مورد توجه قرار گیرند. تنها در این صورت است که میتوان از پتانسیل کامل این روش برای بهبود مشارکت شهروندان و حل مشکلات عمومی بهره برد.
کتاب «جمعسپاری در بخش دولتی» در پنج فصل به بررسی این موضوع میپردازد. فصل اول با عنوان «مبانی مفهومی جمعسپاری»، پایهای نظری برای درک جمعسپاری بهعنوان یک روش مشارکت عمومی مبتنی بر فناوری در بخش دولتی ارائه میدهد. این فصل توضیح میدهد که جمعسپاری چگونه و چرا میتواند به حل مشکلات کمک کند و نقش آن در بهبود فرآیندهای دولتی چیست.
فصل دوم با عنوان «تصمیمگیری برای استفاده از جمعسپاری»، به معرفی یک نوعشناسی مبتنی بر مشکل میپردازد که به تصمیمگیرندگان کمک میکند تشخیص دهند چه زمانی و چرا باید از جمعسپاری بهعنوان ابزاری برای مشارکت عمومی استفاده کنند. در این فصل، نمونههای متعددی از پروژههای جمعسپاری در بخشهای خصوصی و دولتی بررسی میشوند تا خواننده بتواند با کاربردهای عملی این روش آشنا شود.
سه فصل بعدی کتاب به مراحل مختلف اجرای یک پروژه جمعسپاری در بخش دولتی اختصاص دارند. فصل سوم با عنوان «مرحله برنامهریزی»، به چگونگی طراحی و آمادهسازی یک پروژه جمعسپاری میپردازد. فصل چهارم با عنوان «مرحله اجرا»، فرآیند عملیاتی کردن پروژه و جلب مشارکت عمومی را شرح میدهد. فصل پنجم با عنوان «مرحله پس از اجرا»، به ارزیابی نتایج و تأثیرات پروژه جمعسپاری اختصاص دارد. این سه فصل بر اساس ده روش برتر استخراجشده از مطالعات موردی و دیدگاههای کارشناسان ساختار یافتهاند.
در پایان کتاب، بخش نتیجهگیری با عنوان «آینده جمعسپاری در بخش دولتی» آمده است. این بخش به این موضوع میپردازد که چگونه میتوان جمعسپاری را بهعنوان یک روش عادی و پذیرفتهشده در جوامع دموکراتیک تثبیت کرد. همچنین، نویسنده به بررسی آینده جمعسپاری در بخش دولتی و نقش آن در تحول حکمرانی و مشارکت عمومی میپردازد.
دارن سی برابهام استادیار روابط عمومی و رسانههای جدید در دانشکدۀ ارتباطات آننبرگ دانشگاه کالیفرنیای جنوبی است. او همچنین نویسندۀ کتاب «جمعسپاری» و سردبیر مجله آنلاین «مطالعات موردی در ارتباطات استراتژیک» (Case Studies in Strategic Communication) است.